Przejdź do głównej zawartości

Dokąd tak biegniesz?

Często zadajecie sobie pytanie z tytułu? Ja prawie nigdy.



Posiłki jem w pośpiechu. Z przyzwyczajenia.

Makijaż zmywam w pośpiechu. Bo przecież trzeba szybko iść spać.

Kąpię się w mig. Wszak uciekają mi minuty snu!

Na autobus biegnę z wywieszonym językiem, choć następny będzie za 7 minut. Bo tak.

Na maile odpisuję najszybciej, jak się da. Bo przecież ktoś czeka na odpowiedź!

Książki pożeram w błyskawicznym tempie. Tyle ich jeszcze do przeczytania!

Herbatę dopijam duszkiem. Już trzeba wychodzić/odpisać/czytać/sprzątać..

Zmywarkę ładuję w kilka minut. Bo nie lubię tego robić ;)


Jakiś czas temu diametralnie zmienił się mój tryb życia i już w zasadzie nie mam powodu, żeby tak pędzić, a jednak stare nawyki mnie ku temu pchają. Jem, śpię i żyję w pogoni za wskazówką zegarka.

Ostatnio przeczytałam gdzieś zdanie - po co się tak spieszysz, przecież wiesz, co jest na końcu. Czy to nie jest racja?
To zdanie uświadomiło mi jak żadne inne do tej pory, że życie nie polega na gonitwie, biegu, zadyszce. To dla mnie dość odkrywcze, bo nigdy bym nie pomyślała, że jestem zabieganą osobą, dopóki się sobie uważniej nie przyjrzałam. Wystarczy co jakiś czas podczas wykonywania codziennych czynności zwrócić uwagę na tempo, w jakim je wykonujemy. Dla mnie to był szok. Biegłam z buzią pełną bułki do drzwi, zmywarkę ładowałam popijając herbatę, odpisywałam na jednego maila, czytając kolejne. Czy zdawałam sobie z tego sprawę? Absolutnie nie.

Co w związku z tym?
Codziennie próbuję sobie przypominać o tym zdaniu i mądrości, która z niego płynie. Bardziej przyglądam się sobie i swojej codzienności. Wyłapuję jeszcze mnóstwo momentów biegu do utraty tchu. Czasem nawet dosłownie. I bardzo, bardzo chcę nad tym popracować.



Chciałabym:
- delektować się smakiem herbaty od pierwszego do ostatniego (spokojnego!) łyka
- pozwolić sobie na dłuższą kąpiel bez obmyślania planu ratowania rzeczywistości i dnia jutrzejszego i bezmyślnego wcierania balsamu w te same miejsca, bo się zamyśliłam
- przygotowywać posiłki w spokoju, czerpiąc z tego pokłady radości - ja to naprawdę lubię! Dopóki robię to wolno i z uwagą, to to jedno z moich ulubionych zajęć (a jestem totalnym kulinarnym beztalenciem)
- piec ciasta, babeczki, słodkości z miłością i bez stresu, że nie wyjdą (no i co z tego, że nie wyjdą?! przecież istnieją cukiernie!)
- pracować w określonych godzinach i nie myśleć o pracy poza tymi przedziałami czasowymi (choć nadal się boję, że świat się zawali, gdy nie zareaguję na coś natychmiast - perfekcjonizm i pracoholizm to takie moje zaleto-wady)
- spać spokojniej (kłaść się i budzić z głową pełną wdzięczności i harmonii, a nie stresów, obaw, trudnych zadań, które przede mną)

I wiele, wiele innych...

Nie można chyba pracować nad wszystkimi tymi punktami jednocześnie, ale ja czuję ogromną potrzebę zredukowania stresu, który mi towarzyszy na co dzień. Chyba trzeba sobie najpierw uświadomić, że nie jest się pępkiem świata i świat nie kręci się wokół nas i wcale wszyscy na nas nie patrząc, czekając, aż się potkniemy. Wtedy robimy pierwszy krok ku odpuszczeniu sobie pewnych spraw. Nie mam jeszcze gotowego planu na to, jak ograniczyć swój stres i potrzebę kontrolowania wszystkiego samodzielnie, ale wiem, że chcę nad tym pracować. I będę. Bo przecież życie mamy jedno, więc po co przez nie biec z wywieszonym językiem i podskakiwać na myśl o każdym wyzwaniu, które nas czeka? To samo w sobie jest już tak bezsensowne, że aż niemożliwe, że ludzie świadomie tak żyją. W tym oczywiście ja. Z pełną premedytacją.

Dziwny jest teeeen świaaaaat...



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Walka z pokusami

Dzisiaj pół dnia spędziłam na przeglądaniu ofert kalendarzy adwentowych z kosmetykami. Analizowałam wszystkie wersje i marki dostępne na okolicznych rynkach i wcale nie ograniczałam swojego wyboru do Polski.

Dookoła mojej głowy jak wredna mucha krążyła jednak myśl: "Ostatnio używasz tylko naturalnych kosmetyków. Po co Ci 24 niespodzianki, spośród których tylko 2-3 będą miały skład, który Cię zadowoli? Po drugie: nie znasz zapachów tych kosmetyków (a w takich kalendarzach często są próbki perfum, kosmetyków do kąpieli, balsamów). Po trzecie: gdy stwierdzisz, że połowa i tak się do niczego nie nadaje, co Ty z tym wszystkim zrobisz? Wyrzucisz wydane pieniądze?"

Nie dało się przegonić tej wrednej muchy żadnym sposobem, choć próbowałam.

Jakie metody zastosowałam?
a) udawałam, że jej nie słyszę;
b) zagłuszałam ją jedzeniem;
c) robiłam przerwę na coś innego i dopiero po jakimś czasie wracałam przed ekran komputera;
d) wmawiałam sobie, że ja naprawdę potrzebuję jednego z tych kalend…

Zawsze jest coś do roboty! Prawda? :)

Bardzo mnie zainspirował ostatni felieton Szymona Majewskiego dla "Zwierciadła". Majewski porusza w nim kwestię "bezsprawia", czyli stanu, w którym zrobiliśmy już wszystko, co mieliśmy do zrobienia i możemy w końcu oddać się... niczemu. W jakim tonie się wypowiada? Otóż informuje czytelnika uprzejmie, że "bezsprawie" nie istnieje. Szuka go bowiem od kilkudziesięciu lat i ZAWSZE jest jeszcze coś, co trzeba zrobić. Czasem już wydawałoby się, że jesteśmy krok od "bezsprawia", a tu nagle zza rogu wyłania się kolejna rzecz do zrobienia/kupienia/czy choćby myślenia o niej.

Dawno żaden felieton nie został w mojej świadomości na tak długo i nie myślałam o nim tak intensywnie jak w przypadku tej strony A4. To była naprawdę jedna z najbardziej wartościowych stron A4, jakie przeczytałam. Moja miłość do "Zwierciadła" znów zakwitła.

Dochodzę do wniosku, że wniosek Majewskiego jest trafny i że ja też, mimo usilnych starań takiego "bezsprawia&q…

Jak patrzysz na siebie o poranku?

Dziś wychodziłam z domu dwa razy. Za każdym razem inaczej.

Pierwszy raz, ubrana w to, co zazwyczaj - wygodna spódnica ołówkowa z bawełny + T-shirt. Zestaw niezawodny, którego znalezienie w szafie zajmuje mniej niż powiedzenie "Nie mam się w co ubrać."
Skoro ubrałam się tak, jak zazwyczaj, to także czułam się tak jak zazwyczaj - codziennie, na standardowej trasie tramwaju, w drodze do najlepiej znanego sklepu, w którym rozkład produktów wyrecytuję z pamięci obudzona w środku nocy.

Jadąc, zaczęłam się nad sobą zastanawiać. Tak mnie coś tknęło - czasem tak mam. Spojrzałam na siebie oczyma wyobraźni - szarość, niewyróżnianie się z tłumu, przeciętność. Te słowa przyszły mi jako pierwsze do głowy. I wiecie co? Ubodło mnie to. Poczułam ukłucie złości, a nawet odrobinę agresji. Myśli zaczęły mi krążyć szybciej (krew w żyłach zapewne też). Załatwiłam, co miałam do załatwienia i wsiadłam w tramwaj powrotny, obmyślając plan naprawczy.

Szarość, niewyróżnianie się z tłumu, przeciętność? …