Przejdź do głównej zawartości

Jak patrzysz na siebie o poranku?

Dziś wychodziłam z domu dwa razy. Za każdym razem inaczej.

Pierwszy raz, ubrana w to, co zazwyczaj - wygodna spódnica ołówkowa z bawełny + T-shirt. Zestaw niezawodny, którego znalezienie w szafie zajmuje mniej niż powiedzenie "Nie mam się w co ubrać."
Skoro ubrałam się tak, jak zazwyczaj, to także czułam się tak jak zazwyczaj - codziennie, na standardowej trasie tramwaju, w drodze do najlepiej znanego sklepu, w którym rozkład produktów wyrecytuję z pamięci obudzona w środku nocy.

Jadąc, zaczęłam się nad sobą zastanawiać. Tak mnie coś tknęło - czasem tak mam. Spojrzałam na siebie oczyma wyobraźni - szarość, niewyróżnianie się z tłumu, przeciętność. Te słowa przyszły mi jako pierwsze do głowy. I wiecie co? Ubodło mnie to. Poczułam ukłucie złości, a nawet odrobinę agresji. Myśli zaczęły mi krążyć szybciej (krew w żyłach zapewne też). Załatwiłam, co miałam do załatwienia i wsiadłam w tramwaj powrotny, obmyślając plan naprawczy.

Szarość, niewyróżnianie się z tłumu, przeciętność? To nie są słowa, którymi chcę być określana.


Do mieszkania wparowałam w tempie błyskawicy. Zrzuciłam wygodną ołówkową spódnicę i szary T-shirt. Wskoczyłam raz jeszcze pod prysznic, znalazłam najładniej pachnący żel, jaki mam i postanowiłam zmyć z siebie te słowa.

Po dziesięciu minutach poczułam ulgę. Przetarłam zaparowane lustro, spojrzałam sobie prosto w oczy i... spodobało mi się to, co widziałam. Zadziorność, nonszalancja i energia. Dawno nie miałam takich oczu.

Stojąc przed szafą wybrałam sukienkę, którą miałam na sobie tylko w przymierzalni. Kurczę, wygnieciona, chyba trzeba wyprasować. Prasować? Ale że teraz? Nie wieczorem? Ale jak to? Chochliki w oczach znów się zaświeciły. Chwyciłam żelazko i do dzieła. Przy akompaniamencie muzyki wyprasowałam piękną suknię w maki w 5 minut i byłam z siebie bardziej niż dumna. Ani jednego zagniecenia.

Sukienka założona ("jest tak samo wygodna jak ołówkowa spódnica, chyba nawet bardziej"). Byłam o krok od włożenia sandałów (znanych z porannego outfitu), ale hola hola, przecież ja mam takie fancy buty na koturnie! Buty na stopy. 5 cm do wzrostu i 5 pkt do samooceny. Biżuteria? Serio? Tak w dzień? Przymierzyłam chyba wszystko, co mam, zanim się zdecydowałam. Fryzura - "ale mi wygodnie w tym kucyku!" (siliłam się na protesty). Gumka wylądowała na szafce nocnej, a ja zdałam sobie sprawę, jak bardzo mi ostatnio urosły włosy. Szminka? "To już by była przesada" - myślałam, jednocześnie nakładając na usta mój ulubiony kolor. Gdy spojrzałam w lustro, w niczym nie przypominałam siebie z rana. W niczym. Nawet oczy miałam inne.

Gdy zamykałam drzwi od domu, serce biło mi szybciej niż zwykle. Miałam wrażenie, że zostawiłam coś w mieszkaniu. Czyżby poczucie bezpieczeństwa i strefę komfortu? Zerknęłam na siebie niepewnie w lustrze w windzie. "A może to przesada tak się stroić?" Dopadły mnie wątpliwości. Zniknęły, gdy tylko usłyszałam dźwięk sygnalizujący parter i otworzyły się drzwi. Wyszłam na zewnątrz, poczułam ciepłe promienie lata na twarzy i uświadomiłam sobie, że właśnie stoczyłam ze sobą małą walkę. I ją wygrałam.

Postanowiłam pójść na spacer zamiast wsiąść do tramwaju. Wybrałam się nad rzekę. Zamiast lunchu, do którego jestem przyzwyczajona i którego smak doskonale znam wybrałam coś zupełnie innego. (Było smaczne! Dziwne, prawda?!) Przechadzając się, patrzyłam na kobiety, ich zachowanie, ubiór. Nie ja jedyna wyszłam dziś rano z domu jako szara przeciętna myszka. Głowy spuszczone w dół, czarne i szare ubrania o 3 rozmiary za duże, szybki krok. Ja byłam dokładnie taka sama, jeszcze dziś rano.

W przypływie energii kupiłam nowe etui na telefon, które macie okazję podziwiać na Instagramie. Jeszcze wczoraj, przedwczoraj, tydzień, miesiąc temu nawet bym na nie nie spojrzała, uznając jako szczyt kiczu. Dziś było inaczej. Róż, brokat i szminka to to, co dodało mi pewności siebie. (Jeśli Ty uważasz, że to etui jednak jest szczytem kiczu - wiedz, że szanuję Twoją opinię, ba, nawet ją poniekąd rozumiem! ;))

Chyba nie muszę pisać, jak bardzo ewoluowało moje samopoczucie od dzisiejszego poranka. Życzę tylu samonapędzających się endorfin każdej kobiecie. Nie wiedziałam, że mam w środku tak prężnie pracującą fabrykę hormonów szczęścia.

A Ty? Jak Ty wyszłaś dziś z domu? Jaki był Twój krok, co działo się w Twojej głowie? Pomyśl o tym jutro rano, zamykając za sobą drzwi.




Komentarze

Popularne posty z tego bloga

ByleJAKOŚĆ

Jeśli stojąc włożysz do ust kostkę czekolady i zapijesz ją łykiem gorącej wody, to tak jakby właśnie wypiłaś gorącą czekoladę, prawda?






Ostatnio często godzę się na taką bylejakość właśnie. Byle szybciej, byle dalej, byle z głowy. Czy ja naprawdę chcę mieć wypicie herbaty/gorącej czekolady z głowy? Odhaczyć i pójść dalej? Wiecie co, może i chcę?

Tłumaczę się brakiem czasu, nawałem obowiązków. Niedługo kataklizmy w odległej galaktyce uniemożliwią mi zjedzenie obiadu. "Bo przecież tam jest gwiezdna burza, zatem jak ja mogę tutaj spokojnie jeść te ziemniaki?!" Zawsze znajdzie się dobra wymówka, żeby zamiast kolacji zjeść pierniki. "Przecież to pranie samo się nie poskłada!", "Nie wiem, co mam zjeść, nic nie ma w tej lodówce, za dużo roboty z tym włączaniem piekarnika!"

Dni coraz bardziej zaczynają przypominać stronę z kalendarza z okienkami do odhaczania.

matko, ale wcześnie, czy ja naprawdę muszę już wstać?śniadanie lub cokolwiek, co można zjeśćdrzemka, Insta…

Walka z pokusami

Dzisiaj pół dnia spędziłam na przeglądaniu ofert kalendarzy adwentowych z kosmetykami. Analizowałam wszystkie wersje i marki dostępne na okolicznych rynkach i wcale nie ograniczałam swojego wyboru do Polski.

Dookoła mojej głowy jak wredna mucha krążyła jednak myśl: "Ostatnio używasz tylko naturalnych kosmetyków. Po co Ci 24 niespodzianki, spośród których tylko 2-3 będą miały skład, który Cię zadowoli? Po drugie: nie znasz zapachów tych kosmetyków (a w takich kalendarzach często są próbki perfum, kosmetyków do kąpieli, balsamów). Po trzecie: gdy stwierdzisz, że połowa i tak się do niczego nie nadaje, co Ty z tym wszystkim zrobisz? Wyrzucisz wydane pieniądze?"

Nie dało się przegonić tej wrednej muchy żadnym sposobem, choć próbowałam.

Jakie metody zastosowałam?
a) udawałam, że jej nie słyszę;
b) zagłuszałam ją jedzeniem;
c) robiłam przerwę na coś innego i dopiero po jakimś czasie wracałam przed ekran komputera;
d) wmawiałam sobie, że ja naprawdę potrzebuję jednego z tych kalend…

Ranne ptaszki

Słowo „ranne” ma dwa znaczenia, prawda? Przypadek? Nie sądzę ;)
Latorośle mają to do siebie, że czasem budzą nas o dziwnych porach. Zazwyczaj nie jest to jednak 13, tylko np. 5 rano. Dzisiaj była to 5:54. Gdy latorośl zdecyduje jednak, że to tylko próbny alarm i wraca do łóżka spać, to ja wtedy mam dylemat. Wyjścia są dwa: 1)jak najszybciej wtulić głowę z powrotem w poduszkę i próbować zasnąć (z reguły kończy się to zaśnięciem, któremu towarzyszą koszmary, np. ostatnio gryzł mnie krokodyl w takim porannym śnie). A gdy już faktycznie się znów obudzimy po, tym razem, prawdziwym alarmie latorośli (zapewne przed 7), to jestem najbardziej niewyspanym człowiekiem świata 2)jest jeszcze drugie wyjście - wstajemy! I tak już jestem rozbudzona, więc wielkiej krzywdy nie ma, jednak po rachunku godzin snu, którego pospiesznie dokonuję na palcach jednej ręki, wydaje mi się, że to trochę głupie nie dać sobie jeszcze 37 minut więcej (nawet jeśli z koszmarami)
Dzisiaj wybrałam wyjście nr 2, kalkulując,…